Sevdiceğim N'aber?

Sevdi çiçek ve yazdı bir şiir sevdiceğine,
Övdü aşkını, bülbülünü, nar tanesini, bal peteğini
Ve doğaya yakardı, sevdiceğim n’aber?

Üzülmüştü unutulmaktan, ve mutluydu tekrar hatırlanmaktan,
Mutluluklar ezerdi üzüntüleri, kalbi küçük bir çiçeğin olsa bile.
Kırmızıydı dudakları, yakut karası, kan kırmızısı
Soluk bir ten, ölümle sonsuzluk arası.
Yeşildi gözleri, birer zümrüdün yansıması,
Ve hepsinden öte taçlandırılmıştı tatlı bir gülümsemeyle
Sarhoş eden aşıkları, çıldırtan doyasıya,
Yakartırdı bahtsızları, sevdiceğim n’aber?

Küçüktü adımları, aynı onu seven çiçek gibi
Yakarırdı aşkını, daha çok bir böcek gibi
Yese bile taç yapraklarını...
Acıtırdı ısırıklar, ama değerdi;
Dikenleri olmasaydı eğer gülün,
Onu cidden kim severdi
Eline gelseydi herkesin.
Küçük çiçeğin aşkı da böyleydi,
Almıştı bir kere göze, sevmek için sevdiceğini
Yakarabilmek için son bir kez, sevdiceğim n’aber?